door Alvaro Ruiz-Navajas
Tijdens de crisis is er heel wat inkt gevloeid over de veerkracht van de microfinancieringssector van een aantal bekende financiële namen. Denken we maar aan de Mexicaanse Banco Compartamos wiens aandelenkoers maar liefst 170% klom in 2009. De omgeving waarin microfinancieringsinstellingen (MFI’s) moesten werken tijdens de financiële crisis was nochtans één van de moeilijkste ooit voor deze sector. Begin 2009 was het aantal onbetaalde leningen waarvan de vervaldag meer dan 30 dagen was verstreken gestegen naar een mediaan van 4,7%, vanaf 2,2% eind 2008 en de rentabiliteit kreeg een enorme opdoffer.
Maar bij nader inzien waren die effecten toch niet zo extreem als men zou denken. Ten eerste nam de kwaliteit van de activa vooral in de eerste jaarhelft af. Ook interessant om weten is dat het overwegend wanbetalingen op de korte termijn betrof en dat slechts een minderheid van de leningen moesten worden herschikt. Het herschikken van leningen is een erg belangrijk instrument voor microfinancieringsinstellingen. Ze zetten dit middel in zonder de motivatie van hun kredietnemers om terug te betalen weg te nemen.
Bovendien waren voornoemde effecten niet overal even sterk. Landen zoals Bolivia en India hielden erg goed stand, terwijl andere zoals Nicaragua en Marokko met ernstige wanbetalingen af te rekenen kregen die daarom niet noodzakelijk een gevolg van de crisis waren. Die verschillen zijn te verklaren door het feit dat de concurrentie in landen zoals Bolivia en India veel meer speelt wat tot snellere productinnovatie en meer middelen om klanten door te lichten heeft geleid.
Hoewel het segment van de microfinanciering dus een bewogen 2009 heeft gekend, kwam het toch vrij ongehavend uit de strijd. Gezien het streven naar een steeds betere kwaliteit van de activa zijn wij optimistisch voor deze sector.
